Historia 79 pułku piechoty Strzelców Słonimskich im. Lwa Sapiehy


Na gruzach wyniszczonych mocarstw zaborczych w 1918 roku powstaje odrodzona Rzeczpospolita. Młody organizm państwowy potrzebuje żołnierza w celu ugruntowania swojej państwowości. O ile sytuacja codo granicy zachodniej postawała w gestii mocarstw zachodnich to sprawa wschodnich rubieży była nadal otwarta. Wiedząc to Marszałek Piłsudski wydaje pismem z dnia 26 listopada 1918 roku rozkaz Nr 1132/I utworzenia gen. Wacławowi Iwaszkiewiczowi Dywizji Litewsko-Białoruskiej, powierzając jej obronę Kresów Wschodnich i mieszkających tam Polaków.

16 grudnia 1918 roku utworzony zostaje Białostocki Pułk Strzelców, którego dowódcą został podpułkownik Stefan Pasławski. Białostocka Dywizja Strzelców i wchodzący w jej skład Białostocki Pułk Strzelców przerzucone zostaje do Białegostoku do którego docierają 18 lutego 1919 roku.

Pułk bierze udział w walkach o Słonim, toczy bój pod Cieszewolą i Stołowiczami, Jeremiczami, Turcem, Piaseczną. Ciężke walki stoczył nad rzeką Uszą. Dla upamiętnienia tych walk dzień 26 lipca został świętem pułkowym. 21 grudnia 1919 roku na rynku w Borysowie została pułkowi uroczyście wręczona chorągiew, Ten znak bojowy ofiarowało Koło Polek w Warszawie, wręczając go do dyspozycji dowódcy frontu litewsko-białoruskiego, gen. Stanisława Szepetyckiego. Gen. Szepetycki oddając chorągiew dowódcy pułku, podpułkownikowi Pasławskiemu, zaznaczył w swym przemówieniu, że oddaje ten znak bojowy za walki, w których pułk męstwem swym i ofiarnością kilkakrotnie ratował ciężkie położenie na froncie.

Po zakończeniu działań wojennych pułk wszedł w skład nowo utworzonej 20 DP i otrzymał numer 79. Początkowo stacjonował w Pruszkowie później w Pomiechówku następnie przeniesiony został do Prużan i Berezy Kartuskiej, skąd w kwietniu 1922 r., został przeniesiony do Słonima, gdzie stacjonował do 1939 roku. 15 lipca 1923 roku gen. Szeptycki w Słonimiu nadaje 79 pułkowi sztandar.

W kampanii wrześniowej kluczowe zadanie w obronie północnej granicy państwa powierzono 20 DP ( w opinii niemieckich dowódców 20 DP nosiła nazwę opinię "żelaznej dywizji") 79 pułk otrzymał do obrony odcinek o szerokości frontu wynoszący 10 km i przebiegał on: lewe skrzydło oparte było o prawe obrzeza błot Niemyje, a prawe skrzydło dochodziło do miejscowości Rudno - Jeziorowe. Na linii obrony 79 pułku miało być wybudowanych 30 bunkrów żelbetonowych. Do wybuchu wojny wybudowano jedynie 5. Dowódcą 79 pułku był wówczas ppłk dypl. Konstanty Zaborowski. Pułk toczy bohaterskie boje w pod Rzęgnowem, Żaboklikiem i Nosarzewem. Przypadło mu także zabezpieczenie całej 20 DP w momencie jej wycofywania z pod Mławy. Szlak bojowy pułk zakończył podczas obrony Warszawy.

Dowódcy pułku

1. ppłk Stefan Pasławski od 16. XII. 1918 do 23. VI. 1920

2. ppłk Izydor Modelski od 23.VI.1920 do 25.VII.1920

3. ppłk. Izydor Szulc od 26.VII.1920 do 19.IX.1921

4. płk Marian Turkowski od 19. IX. 1921 do 9.VII.1933

5. płk dypl. Tadeusz Trapszo od 9.VII.1933 do 1.III.1937

6. płk dypl. Józef Englicht od 1.III.1937 do 23.III.1939

7. płk dypl. Konstanty Zaborowski od 23.III. 1939 do końca września 1939 roku